Ακολουθουν παρακατω, ανθρωποι που εφυγαν απ’ τη ζωη αφηνοντας κατι καλο πισω τους για τον τοπο μας. Αλλοι λιγα, αλλοι πολλα, άλλοι υλικά, άλλοι ψυχικά. Δωρητες και Μεγαλοι μας Ευεργετες. Σ’αυτους ειναι αφιερωμενη αυτη η σελιδα μας, για ενημερωση και για παραδειγματισμο. H σειρα που αναφερονται ειναι εντελως αυθαιρετη. Δεν υπαρχει 1ος και 2ος σε αυτα. Ουτε μετρο συγκρισης. Καθε ένας εχει την αξία του. Για να ειμαστε αντικειμενικοι προσπαθουμε επι το πλειστον να εχουμε αναδημοσιευσεις απο εντυπα η συνεντεύξεις απο τρίτους. ...

Η σελιδα αυτη φυσικά θά έχει καί συνέχεια ..... Εξαρταται απο ολους μας ..... Είναι ανοιχτή γιά όλους ..... Περιμάνουμε ......

 To ζευγος ΝΙΚΟΛΑΙΔΗ. Αυτος απο Αρκασα και αυτη απο Καλαματα. Μεγαλοι Ευεργετες του ΚΕΝΤΡΟΥ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΡΠΑΘΟΥ. Μεγαλοι Ευεργετες της πολης YORK TOWN VIRGINIA Αμερικης. Στην Αρκασα δεν προλαβαν να καμουν καποιο σημαντικο Εργο, τους προλαβε ο θανατος. Αλλα οσοι τους γνωρισαν τα τελευταια χρονια της ζωης τους στο NICK'S PAVILION RESTAURANT ξερουν την "Aπλοχερια τους", διοτι σιωπηλα βοηθησαν πολλες οικογενειες μας. Στο εν λογω χωρο διατηρουσανε μεχρι  και ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΑΡΚΑΣΑΣ ! Λογω του ογκου του υλικου που συγκεντρωσαμε, παραθετουμε στο τελος της παρουσης σελιδας: Βιογραφια τους και βραβευση τους για το Φιλανθρωπινο τους Εργο με το βραβειο SOCRATES ΑΗΕΡΑ AWARD στο Ετησιο Συνεδριο AHEPA USA 1992 (περιοδικο "Καρπαθος" Φλεβαρης 1993) και αποσπασματα απο Αμερικανικα Κυβερνητικα Εντυπα .....

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Γ. ΠΙΤΤΑΣ  (1901-1967)
Δημιουργικος Προεδρος της Κοινοτητας Αρκασας 1926-1947 και 1957-1967 με πολλα εργα στο ενεργητικο του, με αποκορυφωμα τη Κατασκευη του Υδραγωγειου Αρκασας και του δικτυου υδρευσης (1946-1947). Διερμηνεας του Γερμανου Λοχαγου ΚΡΑΧ (1941-1944). Γενικος Διευθυντης της ΟΥΡΑΣ (1940-1945) μοιραζοντας σε ολη την επικρατεια της Καρπαθου τροφιμα απο τις Αμερικανοαγγλικες συμμαχικες δυναμεις βοηθειας.Τελος περαν του Κοινοτικου του εργου προσεφερε και πολλα σαν Aνθρωπος,

 Εδω μια ιστορικη φωτογραφια της δεκαετιας του ‘60, της οικογενειας, του Βασιλη Γ. Πιττα, με  τη συζηγο του Μαριγω, (ειναι και οι δυο στα δεξια της φωτογραφιας), ολα τα Παιδια τους, Γαμπροι και Εγγονια που υπηρχαν εκεινη την εποχη και την οικογενεια του Κουμπαρου του.  Ο κουμπαρος, ξακουστος και πιστος του συντροφος απ΄τα Πηγαδια: Γιωργος ΛΟΙΖΟΣ (Ειχε περιπου βαφτισει γυρω στα 200 παιδια στη Καρπαθο) ! O μικροτερος απ’ολους στη φωτογραφια αυτη, το πιο μικρο του τοτε εγγονακι που ειναι στα δεξια και το κρατανε -κατα συμπτωση-  τυγχανει να ειναι ενας απ' τους βασικους συνεργατες του website μας !

  ΤΙΜΗΣΑΝ  ΣΤΟ  ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΑΔΕΙΟ  ΤΟΝ  ΒΑΣ.  ΠΑΧΟΥΛΗ                                       Στα πλαισια της «11ης ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣΗΣ & ΗΜΕΡΑΣ ΤΟΥ ΚΑΡΠΑΘΙΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ», εγινε το καλοκαιρι του 2007, ημεριδα αφιερωμενη στον τ. Κοινοταρχη Αρκασας Βασιλειο Καν. ΠΑΧΟΥΛΗ και στον μουσικο απο τις Μενετες Μηνα Αντ. ΜΕΛΑ. Παρα πολλοι σημαντικοι ομιλητες. Μεταξυ αυτων και με καταγωγη απο Αρκασα ηταν: η φοιτητρια Μαριγουλα Κανακη ΠΑΧΟΥΛΗ με θεμα: «25 χρονια απο την αποδημια του Κοινοταρχη Αρκασας Βασιλη Ν. ΠΑΧΟΥΛΗ»  (Φωτογραφια), ο Πολιτικος Μηχανικος Νικος Β. ΠΑΧΟΥΛΗΣ με θεμα «Το ποταμι της Αρκασας και οι νερομυλοι του, αναγκη τουριστικης αξιοποιησης», ο τ. Καθηγητης ΣΕΛΕΤΕ/ΤΕΙ Νικος Γεω. ΜΑΣΤΡΟΜΗΝΑΣ με θεμα «Η καθημερινη ζωη στη νησιωτικη υπαιθρο» και ο τ. Πλοιαρχος του εμπορικου ναυτικου της Αμερικης Λακης Β. ΠΑΖΑΡΖΗΣ με θεμα «Ο Μηνας Αντωνιου ΜΕΛΑΣ, οπως τον εζησα». H εκδηλωση εγινε υπο την αιγιδα πολλων Υπουργειων, προηδρευσε ο Επαρχος Καρπαθου-Κασου Μιχαλης ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ και οργανωσε εκ μερους του «Καρπαθιακου Κεντρου Ερευνας & Πολιτισμου» ο επικουρος καθηγητης αρχαιολογιας Πανεπιστημιου Θρακης Μανωλης ΜΕΛΑΣ. Εγινε με τη συνεργασια του Επαρχειου Καρπαθου-Κασου, των Πανεπιστημιων Αθηνων, Θρακης, Θεσσαλιας & Αιγαιου, του «Συλλογου Απαναταχου Αρκασιωτων» και των Μεσοχωριτικων Εκπολοιτιστικων και Τουριστικων Συλλογων.

ΣΥΝΤΟΜΑ  ΘΑ  ΣΑΣ  ΕΧΟΥΜΕ  ΤΟ  ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ  ΚΑΙ  ΤΟ  ΕΡΓΟ  ΤΟΥ  ΑΠ'  ΤΗΝ  ΟΜΙΛΙΑ

ΝΤΙΝΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΑΖΑΡΤΗΣ  Απο την Εφημεριδα "Καρπαθιακη"

   ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΤΗΚΑΝ    ΔΥΟ  ΔΡΟΜΟΙ,    ΣΤΗΝ   ΑΡΚΑΣΑ   ΚΑΙ ΣΤΟ ΦΡΥ, ΑΠΟ  ΤΟ  ΕΠΑΡΧΕΙΟ ΜΑΣ,  ΩΣ:  «ΟΔΟΣ  ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ  Ι.  ΠΑΖΑΡΤΖΗ»

Πραγματοποιήθηκαν τό Καλοκαίρι τού 2010,  α)  στο  αμφιθέατρο διαλέξεων του «KONTSTANTINOS PALACE HOTEL» στα Πηγάδια και β) σε προαύλιο χώρο του Γυμνασίου-Λυκείου Κάσου, η παρουσίαση του βιβλίου του αείμνηστου  Κ. Ι. Παζαρτζή (1921-1998), Απομνημονεύματα, Αθήνα 2009 (post modem). Το βιβλίο εκδόθηκε με τη χορηγία της Επιτροπής Πολιτισμού του Επαρχείου Καρπάθου-Κάσου και του Ο.Π.Α.Δ.  Στο βιβλίο καταγράφονται οι πλούσιες εμπειρίες του συγγραφέα κατά την περίοδο της ιταλογερμανικής κατοχής στα Δωδεκάνησα και ιδιαίτερα στα νησιά Κάρπαθο και Κάσο. Η επιμέλεια της συλλογής έγινε από την κόρη του συγγραφέα Αναπλ. Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Φωτεινή Παζαρτζή-Φλογαΐτη, με προλογικό σημείωμα του Επάρχου Καρπάθου-Κάσου κ. Μιχάλη Εμμ. Ερωτόκριτου και πρόλογο του Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Εμμανουήλ Π. Περσελή. Οργανωτές της εκδήλωσης ήταν η Επιτροπή Πολιτισμού του Επαρχείου Καρπάθου-Κάσου, άλλοι τοπικοί φορείς  και συντελεστές  οι Καθηγητές τα ου Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κ.κ. Εμμανουήλ Π. Περσελής (συντονιστής) και Μηνάς Αλ. Αλεξιάδης (ομιλητής). Στις δύο αυτές εκδηλώσεις μετά τους χαιρετισμούς του Επάρχου κ. Ερωτόκριτου και τών Δημάρχων: κ.κ. Ιωαννίδη & Ερωτόκριτου, ακολούθησε η σκιαγράφηση της προσωπικότητας και του έργου του Κ. Ι. Παζαρτζή από τον Καθηγητή Μηνά Αλ. Αλεξιάδη. Στη συνέχεια ο συντονιστής της εκδήλωσης Καθηγητής Εμμανουήλ Π. Περσελής ανέγνωσε ένα χαρακτηριστικό παράθεμα από το βιβλίο, σχετικό με την αγωνιστική δραστηριότητα του αείμνηστου συγγραφέα των Απομνημονευμάτων κατά την περίοδο της πρώτης του θητείας ως δασκάλου στην Κάσο (1944). Ακολούθως διαβάστηκε κείμενο του λαικού μας ποιητή κ. Βάσου Γεραπετρίτη σχετικό με τη φιλία του με το συγγραφέα.   Στηίς εκδηώσεις  δόθηκε ο λόγος σε παλαιούς μαθητές και μαθήτριες, από μέλη της οικογένειας του συγγραφέα: τον Καθηγητή της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Σπύρο Φλογαΐτη, και τον γυιό του Γιάννη Παζαρτζή, οικονομολόγο. Επίσης μίλησαν: ο εκπαιδευτικός και Δημοτικός Σύμβουλος κ. Κωνσταντίνος Παραγυιός, ο τ. Πάρεδρος Αρκάσας Μανώλης Λαμπρίδης και προηγήθηκε χαιρετισμός εκ μέρους του κ. Αμβρόσιου από τον πανος. Αρχιμανδρίτη Μιλτιάδη Μίτσελ. Τών ομιλιών προηγήθηκαν ειδικές τελετές σε Αρκάσα και Φρύ Κάσου, για την μετονομασία δύο δρόμων σε   «Κωνσταντίνου Ι. Παζαρτζή». -

   Γεννήθηκε στην Όλυμπο. Ήταν γιος του δασκάλου Ιωάννη  Ν. Βασιλαράκη και της Ειρήνης Πρεάρη, εγγονός του ιερέα-δασκάλου Νικολάου Βασιλαράκη.
   Από μικρός διακρίθηκε στα γράμματα, με αγαπημένο του δάσκαλο και κατόπιν συνάδελφο τον μεγάλο Ιωάννη Χαλκιά, μετέπειτα παπα-Γιάννη. Ο ζωντανός και βαθύρριζος πολιτισμός του χωριού του τον εμπότισε θεμελιακά, κάτι που το ανταπέδωσε γρήγορα, ως επίλεκτο μέλος της κοινωνίας του.
   Η μαθητεία του στο Απέρι και αργότερα στη Σάμο για τις εγκύκλιες σπουδές, τον οδήγησε, παρά τις σοβαρές βιοτικές ανάγκες, στο τότε Διδασκαλείο της Αθήνας, για ν’ ακολουθήσει από κει και πέρα την πορεία του δύσκολου και όμορφου εκπαιδευτικού λειτουργήματος.
   Πρώτος του μεγάλος σταθμός, φυσικά η Όλυμπος, που την υπηρέτησε ποικιλοτρόπως και με θέρμη καθ’ όλη σχεδόν τη δεκαετία του ’30, συμβάλλοντας ρωμαλέα και αποφασιστικά στην πνευματική ανόρθωση των τέκνων της, σε μια εποχή εθνικά κρισιμότατη για τη μοίρα των χωριών και των νησιών μας. Μεγάλος του καημός και πόθος, η αγκαλιά με την ελεύθερη Ελλάδα.
   Βασικά χαρακτηριστικά του: Η ακεραιότητα, η ευαισθησία, το θάρρος της γνώμης, η ευπρέπεια, η ποιητική νοημοσύνη, η αρχοντιά.    Από το 1938 στην Αρκάσα και από το 1940 παντρεμένος με την Ευαγγελία (το γένος Ιωάννου Δασκαλάκη και μητέρα τη Μαριγώ Β. Χουβαρδά-Δασκαλάκη), δημιούργησε οικογένεια, συνεχίζοντας κι εκεί να ασκεί με τον ίδιο πάντα ζήλο το λειτούργημά του και με ιδιαίτερα υψηλή και σφαιρική επίδοση στην κλασική κυρίως ανθρωπιστική παιδεία.
   Γνώστης της βυζαντινής και ευρωπαϊκής μουσικής, ικανότατος ψάλτης, με πολύπλευρη επάρκεια στις ποικίλες δεξιότητες που απαιτούσε τις δύσκολες εκείνες εποχές η διδασκαλική ιδιότητα, διέθεσε γενναιόδωρα τις δυνάμεις του όπου τον καλούσε η ανάγκη βοήθειας, πνευματικής, πολιτιστικής, πρακτικής.
Σαν γνώστης ιδιαίτερα της Καρπάθικης μουσικής παράδοσης, μόνο από την Ολυμπο, τραγουδούσε και είχε καταγράψει σε παρτιτούρες πάνω από 100 σκοπούς !
Η πολυσχιδής και ανήσυχη καλλιτεχνική του φύση συνέβαλε στο ν’ αναδειχθεί από νωρίς επίλεκτο μέλος της ανοιχτής σε παρόμοια ενδιαφέροντα καρπαθιακής κοινωνίας.
   Υπηρέτησε επίσης στα Πηγάδια και στη Ρόδο, όπου ολοκλήρωσε ευδόκιμα την εκπαιδευτική του σταδιοδρομία.
   Ευτύχησε να είναι πατέρας τριών παιδιών: της Ριγώς, του Γιάννη και της Ειρήνης, που τιμούν σήμερα το όνομά του και ακολουθούν την όμορφη πνευματική παράδοση της οικογένειας Βασιλαράκη. Το ίδιο ισχύει και για τα οκτώ εγγόνια του.    Το ελάχιστο που ευχόταν από τους παλιούς μαθητές του κι απ’ όσους τον γνώρισαν ως άνθρωπο και δάσκαλο, ήταν να τον θυμούνται με αγάπη.  Ό,τι απέμεινε από το σώμα του κείτεται σήμερα, όπως θα το ήθελε και ο ίδιος, στο κοιμητήριο της αγαπημένης του Ολύμπου. Άλλωστε η ψυχή του ήταν πάντοτε κοντά της.  
                                                                                              Ι. Ν. Β.

  Απεβίωσε τήν Παρασκευή 29 Απριλίου 2011, στο Παγκράτι τής Αθήνας,

η   ΡΙΓΩ   (ΜΑΡΙΑ)  ΒΑΣΙΛΑΡΑΚΗ-ΣΚΕΥΟΦΥΛΑΚΑ,   Δασκάλα – Συγγραφέας,

με πλούσιο έργο σε συλλογικές, πολιτιστικές & εκπαιδευτικές δραστηριότητες,

στην Αρκάσα και γενικότερα στήν Κάρπαθο. Καταγόταν από εκπαιδευτική οικογένεια,

κόρη του δασκάλου του γένους μας:   + Νικολάου Ιωα. Βασιλαράκη.

Η κηδεία της, έγινε Δευτέρα 2 Μαίου, στή Καισαριανή.  

   ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ, όπως στα παραμύθια δηλαδή, σε μια μακρινή γωνιά του Αιγαίου, που δυνατά την χάιδευαν ο ήλιος, ο αέρας και η θάλασσα, γεννήθηκε και μεγάλωσε ένα κορίτσι. Πήρε κάτι απ’ όλα αυτά τα στοιχεία του τόπου του και έπλασε μια ύπαρξη μοναδικά σπάνια… Στ’ Αλήθεια! Ήταν η μητέρα μου! Η Ριγώ.
  Ο ήλιος ο Ηλιάτορας, αφού σκέφτηκε, όχι για πολύ, την ακτινοβόλησε με φωτεινή σκέψη και πλατιά αντίληψη. Ο αέρας της φύσηξε πνοή ενσυναίσθησης, δύναμης και αυθεντικής ευγένειας κι η θάλασσα την έλουσε με αγάπη, ισχυρή κατανόηση και σοφία.
  …Και το κορίτσι έγινε γυναίκα. Κι έτσι πορευόταν στους δρόμους της ζωής της: φωτίζοντας, αγαπώντας, και κατανοώντας. Αγάπησε κι αγαπήθηκε. Έδωσε κι έλαβε. Δίδαξε και διδάχτηκε.
  Τι άρωμα αναδυόταν στο πέρασμα της! Και πόσο αφειδώλευτα το πρόσφερε στους αγαπημένους της αλλά και σ’ όλους που απάρτιζαν τον κόσμο της!
Δεν ξέρω αν έζησε αυτή καλά και εμείς καλύτερα! Πάντως εδώ, το παραμύθι τελειώνει…     Η Ριγώ ήταν δασκάλα. Ως το τέλος… Πήρε την σκυτάλη απ’ τον πατέρα της και την έτρεξε πολύ πιο μακριά, σ’ άλλους δρόμους, σ’ άλλους καιρούς, με το δικό της τρόπο, κρατώντας την σφιχτά στα δυνατά της χέρια. Δίδασκε. Με το παράδειγμα της πρώτιστα. Οι διδασκαλίες της και η ζωή της βρίσκονταν σε ασυνήθιστα πλήρη ισορροπία. Σαν σε συμφωνική μελωδία!       -Μα, βρε μαμά, τη ρωτούσα πειράζοντας την, δεν θα παρεκκλίνεις ποτέ; Δεν θα λοξοδρομήσεις, έστω για λίγο, απ’ την πορεία σου; Ίσως δεν ξέρεις τι χάνεις!...Με κοιτούσε με τόση αγάπη, μου χαμογελούσε με βαθιά κατανόηση… και άλλαζε κουβέντα!
  Κι όταν πριν καιρό διέκρινε πια καθαρά την πόρτα της εξόδου της απ’ τη ζωή, ξεκίνησε και την τελευταία μεγάλη και μακριά διδασκαλία, το τελευταίο μεγάλο της μάθημα σε μας, τους κοντινούς της ανθρώπους. Μάθημα παρρησίας, δύναμης, υπομονής, αξιοπρέπειας και καρτερικότητας. Μάθημα υψηλής υπαρξιακής ποιότητας, κοντολογίς.
  Ένιωθε δέος μπροστά στο μυστήριο του θανάτου. Δέος, όχι φόβο… Δέος, που υπογράμμιζε επί πλέον τη χαρισματική προσωπικότητα της.
  -Μαμά, ο Πρωτομάστορας εκεί πάνω περιμένει αυτοπροσώπως να σε υποδεχτεί στην είσοδο των Κήπων της Εδέμ. Είμαι βέβαιος ότι θα σου έχει έτοιμη τάξη, για να διδάξεις και πάλι παιδιά, που τόσο απέραντα αγάπησες και σ’ αγάπησαν ενόσω ζούσες εδώ, κοντά μας.
  Και, σε παρακαλώ πολύ, μαμά, δώσε μια τεράστια αγκαλιά κι ένα ατελείωτο φιλί στον μπαμπά μας. Μας λείπει, πες του.
  Και πρόσεξε καλά: Σταμάτα να του παραπονιέσαι αν πίνει κανένα ποτό παραπάνω. Έτσι;
  Αγαπημένη μας μαμά, απ’ όλους εμάς που σ’ αγαπήσαμε τόσο,
Καλό Ταξίδι στην αιωνιότητα!

Στη Ριγώ μαςΠένθιμα χτύπησε Ριγώ  για σένα η καμπάνα, παιδιά κι εγγόνια κλαίουσι που ’χάσαν τέτοια μάνα.
Σαν ηλιαχτίδα ήσουνα, Ριγώ, στη γειτονιά μας και ο φευγός σου πίκρανε και μας και τα παιδιά μας.
Γυρίζω πίσω το μυαλό σε χρόνια περασμένα, που ζούσαμε στην γειτονιά πάντα αγαπημένα.
Ριγώ μου, πρόσφερες πολλά σε τούτο το χωριό σου, οι φίλοι σου κι οι μαθητές θρηνούν για το χαμό σου.
Έσβησε πρόωρα, Ριγώ, το φωτεινό σου αστέρι, στις θύμισές μας θα ’ρχεσαι Χειμώνα-Καλοκαίρι.
Τα γλέντια μας που γίνανε, Ριγώ, μες στην αυλή σου, μες στην καρδιά μας τώρα ηχούν με τη γλυκιά φωνή σου.
..... Το πνεύμα σου, μού ‘πες Ριγώ, μαζί μας θα’ ναι πάντα, και βλέπω σε χαμογελάς εις του παπά τη βάντα.
Στην εκκλησιά κάθε φόρα τη βλέπω τη μορφή του, κι αισθάνομαι στο ιερό πως ψάλλει τη φωνή του.
Και ψαλμωδίες βυζαντινές ηχούν στην εκκλησία. Παπάς, μπαμπάς σου δάσκαλος και συ,
όλοι μαζί να ψάλλετε λαμπρή δοξολογία…..
Αρχόντισσα ’σουν στην ψυχή, Ριγώ, και στην καρδιά σου, και υψηλά ιδανικά δίδαξες στα παιδιά σου.
Όλοι μαζί σε κλαίουμε ετούτη ‘δώ τη μέρα, οι φίλοι σου κι οι μαθητές που σ’ είχαν σαν μητέρα.
Ριγώ στα γλέντια μας σιμά στο κάθε καλοκαίρι, το πνεύμα σου μου έλεγες, τ’ αέρι θα το φέρει.
Όλοι μαζί θα σ’ έχουμε κοντά μας και σιμά μας, κι ώσπου να ζούμε θέση λαμπρή θα έχεις στην καρδιά μας.

Γεννήθηκε το 1915 στο Φοινίκι Καρπάθου, αλλά έχασε το πατέρα του, το Καπετάν Μιχάλη σε ηλικία 2 ετών, καθώς και τον αδελφό του Γιάννη (11 ετών) μετά από ένα τραγικό ιστορικό ναυάγιο (για το οποίο θα αναφερθούμε αργότερα, από στοιχεία πού σώζονται ακόμα και σήμερα).
Μετά το Δημοτικό Σχολείο στην Αρκάσα, έφυγε για Θεσσαλονίκη όπου τελείωσε με άριστα το Γυμνάσιο, κατόπιν κατέβηκε στην Αθήνα για να βρεί τη τύχη του, δεδομένου ότι άρχισε ο πόλεμος και υπήρχε πρόβλημα διαβίωσης.  Ετσι μετά από αγώνα και δοκιμάζοντας κάποια επαγγέλματα, κάποια στιγμή ανέλαβε τή διεύθυνση ενός καμπαρέ στού Ψηρρή, το «ΣΙΝΟΥ» όπου σύχναζαν όλοι οι Γερμανοί αξιωματούχοι, παράλληλα γράφτηκε στη Δραματική Σχολή Αθηνών όπου τελείωσε με άριστα.  Σπούδασε μαζί με διάσημους Ελληνες καλλιτέχνες, όπως: την Μελίνα Μερκούρη, το Μάνο Κατράκη, το Γιώργο Φούντα, το Θύμιο Καρακατσάνη και τό Ντίνο Ηλιόπουλο, με τον οποίο μαζί έπαιξε για πρώτη φορά, σε μία διασκευή του Ηλιόπουλου στο Θέατρο Κοτοπούλη.  Τότε η εφημερίδα «τα Νέα» δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο: «Ενας Καρπάθιος Καλλιτέχνης» ! Ακολούθησαν και άλλες πολλές παραστάσεις σε αυτό το θέατρο καί διδάχτηκε τότε από τους καλλίτερους δασκάλους της εποχής όπως: το Βεάκη και το Ροντήρη.
Ως γνωστόν οι καλλιτέχνες έβγαζαν τότε λίγα χρήματα, έτσι απασχολούτανε παράλληλα και αλλού και έμαθε και τη τέχνη της ζαχαροπλαστικής. Αποφοιτώντας άριστα και στη Ζαχαροπλαστική.  Από τη μεγάλη του αγάπη στη Κάρπαθο, το 1949, αποφάσισε να επιστρέψει, όπου ανοίγει στα Πηγάδια στο «συντριβάνι» το πρώτο Ζαχαροπλαστείο και Παγοποιείο στη Κάρπαθο, πού άφησαν εποχή. Τότε έκανε και οικογένεια.
Το 1954 πάει στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης με περίπτερο δικό του, όπου κατέκτησε το Α’ Βραβείο στη Ζαχαροπλαστική Τέχνη ! Κατά διαστήματα ασχολήθηκε και με τα κοινά, εκλέχτηκε μέχρι Δημοτικός Σύμβουλος Καρπάθου, αλλά κάποια στιγμή η ασθένεια τον νίκησε το 1991 στην Virginia στήν Αμερική, όπου εργαζόντουσαν  τότε  τά παιδιά του:  Μαρία  και  Μιχάλης.

 ΙΜΜΑCOLATA - Καθε χρονο την  8η Οκτωβριου γιορταζει με καθε Επισιμοτητα ΕΛΕΥΘΕΡΗ η ΚΑΡΠΑΘΟΣ στο ενδοξο ΦΟΙΝΙΚΙ, απ' οπου σηκωσε αγκυρα το "IMMACOLATA" με τους 7 ΗΡΩΕΣ:  ΜΙΧΑΗΛ ΠΙΤΤΑ,  ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΛΑΜΠΡΙΔΗ, ΜΑΝΩΛΗ ΠΑΤΣΟΥΡΑΚΗ (Αρκασα), ΚΟΣΜΑ ΛΑΖΑΡΟΥ,  ΓΕΩΡΓΙΟ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ,   ΝΙΚΟ ΣΤΑΜΑΤΑΚΗ  (Πηγαδια),  ΣΟΦΟΚΛΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗ (Μενετες) .  Οι 7 Ηρωες εντελως εθελοντικα επιβιβαστηκαν με κινδυνο της ζωης τους, για να μεταφερουν το χαρμοσυνο"ΜΥΝΗΜΑ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ ΤΗΣ ΚΑΡΠΑΘΟΥ" στις συμμαχικες τοτε δυναμεις.της Αλεξανδρειας στις 8-10-1944. Toτε ενω ειχαν ηδη αποχωρησει οι κατακτητες, (δεν εγινε καμμια επανασταση !), το Νησι  εμεινε απομονωμενο απ’ την υπολοιπη χωρα χωρις τροφιμα &  ειχε πεσει μεγαλη πεινα ! Το "IMΜACOLATA" τοτε ηταν το μοναδικο βενζινοκινητο πλοιαριο κατηγοριας δυο (2)  τοννων που υπηρχε στην Καρπαθο, ιδιοκτησιας των καπεταναιων ψαραδων: ΜΙΧΑΗΛ ΠΙΤΤΑ & ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΛΑΜΠΡΙΔΗ, το οποιο κατα αυτην την  "ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΩΤΗΡΙΑΣ" (οπως καταγραφηκε επισημα) καταστραφηκε  ολοσχερως και ενω τοτε ηταν η μοναδικη περιουσια τους και η μοναδικη πηγη βιωσιμοτητας των οικογενειων τους: ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΑΠΟΖΗΜΙΩΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ, OYTE ΕΣΤΩ ΤΙΜΗΤΙΚΑ ! 

---- ΚΑΜΠΑΝΑΡΙΟ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ -----------
Απο τους: ΗΛΙΑ, ΙΩΑΝΝΗ, ΝΙΚΟΛΑΟ & ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΦΕΛΛΟΥΖΗ το 1954.
Εις μνημη του πατερα τους ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ.         -------- ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΡΚΑΣΑΣ -------------
Δωρεα οικοπεδου απο το ζευγος
ΑΛΕΚΟΥ & ΕΥΔΟΞΙΑΣ ΑΛΕΞΙΑΔΗ

.--------- ΚΟΖΕΛΙΝΕΙΟ ΣΤΑΔΙΟ ----------
Δωρεα οικοπεδου για την ομαδα απο το ζευγος ΓΕΩΡΓΙΟΥ & ΣΟΦΙΑΣ ΝΟΥΑΡΟΥ. Φωτογραφια απο το Ιστορικο Καφενειο τους "Ο ΣΤΑΘΜΟΣ". Πραγματικος Σταθμος. Εδω ηταν το Τηλεφωνικο Κεντρο, Το Ταχυδρομειο και το σημειο συναντησης με τον καλο γνησιο στα καρβουνα ΚΑΦΕ.Δεξια η Σοφια, στο βαθος ο Γιωργος ο Κοζες  

Ενα πραγματικο διαμαντι που στολιζει την Αρκασα τα τελευταια χρονια. Κτισμενη κοντα στο λοφο "Aλωνακι" και διπλα στπ δρομο που οδηγει στους Ευρους (Κατωγυρους). Με μια πανοραματικη θεα που συγκινει ακομα και τους ερασιτεχνες φωτογραφους. Καθε χρονο γινεται Πανηγυρι ανημερα της γιορτης και δεδομενου οτι συμπιπτει με τη γιορτη του Αγιου Παντελεημονα, εχουμε τελευταια συνολικα ενα ωραιο τριημερο καθε τελη του Ιουλη. Προσφορα των: ΜΑΝΩΛΗ  και της ΜΑΡΙΑΣ ΠΙΤΤΑ (που καθε χρονο κανουν και το τραπεζι) ...

------ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΑΔΕΙΟ ΜΕΓΑΡΟ --------
Απο το ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΑΔΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑ από τόν Ιατρο καί μεγάλο ευεργέτη τής Αρκάσας +  ΓΕΩΡΓΙΟ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΑΔΗ, πού είχε εδρα την Θεσσαλονικη. Αρχιτέκτονες, Μηχανικοί, Εργολάβοι καί Ειδικοί, μέ εντολή τών παιδιών του: Σχεδιασαν-Κατασκευσαν και Εξοπλισαν με ολες τις ανεσεις και συγχρονη τεχνολογια το "ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΑΔΕΙΟ ΜΕΓΑΡΟ ΑΡΚΑΣΑΣ" που στοιχισε τοτε πανω απο 150 εκ. δρχ. (τοτε) και στεγαζει ολο
το "φασμα" των κοινοφελων υπηρεσιων, οπως: Γραφεια Κοινοτητας, Αιθουσα Συνεδριων, Αμφιθεατρο, Κεντρο Νεοτητος, Ιατρειο,Συγχρονο Γυμναστηριο κ.λ.π.  

Γεώργιος Πολυχρονιάδης του Λεωνίδα

Διακεκριμένος επιστήμων, ιατρός, διευθυντής του νοσοκομείου Λοιμωδών νόσων Θεσσαλονίκης, μεγάλος πατριώτης, φιλάνθρωπος και ανθρωπιστής.
 Γεννήθηκε στην Αρκάσα Καρπάθου το 1881, όπου και τελείωσε το δημοτικό.  Μικρός μαθητής δέχτηκε τη χάρη της Παναγίας της Κρεμαστής, όταν,σύμφωνα με το γνωστο «θαύμα», θεραπεύτηκε  μπροστα στην εικόνα της Παναγίας, ενώ βρισκοταν σε κώμα.  Φοίτησε και επεράτωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στη Σύρο όπου η οικογένειά του μετοίκησε όταν ο πατέρας του δημιούργησε εκεί ένα λατομείο.  Εθεωρείτο από τους δασκάλους του  παιδί υψηλής ευφυΐας, με ιδιαίτερη  κλήση στα μαθηματικά. Αποπεράτωσε τις Πανεπιστημιακές σπουδές στην Ιατρική Σχολή Αθηνών το 1911. 
Στα φοιτητικά του χρόνια στην Αθήνα συμμετείχε στη Συντακτική Επιτροπή της Πρώτης Καρπαθιακής εφημερίδας «Η ΚΑΡΠΑΘΟΣ», που άρχισε να βγάζει το 1905 μια ομάδα νέων Καρπαθίων.
Μετά το πέρας των σπουδών του, το 1911, γνωρίζει την Παρασκευή Αρμελίνη μια πληθωρική, ιδιαίτερα καλλίφωνη, πανέμορφη  γυναίκα.  Αφού παντρεύτηκαν εγκαταστάθηκαν Θεσσαλονίκη, και απέκτησαν τρία παιδιά, τον Βασίλειο, την Ευδοκία και τον Φοίβο. Κατά την εθνική εξόρμηση του 1912-1913 κατατάσσεται εθελοντής στους Βαλκανικούς πολέμους.  Στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο υπηρετεί ως επίατρος στις πρώτες γραμμές του μαχόμενου Ελληνικού στρατού.   
Στην Θεσσαλονίκη ο Γεώργιος Πολυχρονιάδης ανέπτυξε μια πολυσχιδή δράση τόσο στον επιστημονικό χώρο, όσο και στον κοινωνικό χώρο και επεβλήθη ως μία από τις πιο σημαίνουσες και αξιοσέβαστες  προσωπικότητες της πόλης και του Βορειοελλαδικού χώρου. Το 1915 αναλαμβάνει την Επιστημονική και Διοικητική Διεύθυνση του Νοσοκομείου Λοιμωδών Νόσων.  Υπηρέτησε επί σειρά ετών (έως το 1941), ενώ ενδιαμέσως, κατά διαστήματα, του ανέθεταν τη διεύθυνση Υγιεινής Βορείου Ελλάδος. Εργάσθηκε πάντα με πολύ μεγάλο ζήλο, εκτιμήθηκε ιδιαίτερα, όχι μόνο από την Βόρειο Ελλάδα αλλά και από την πρωτεύουσα. Πραγματοποίησε πλήθος ερευνών,  εργασίες, ανακοινώσεις και πρωτότυπες μελέτες του δημοσιεύθηκαν σε επιστημονικά έντυπα.

   Συνεργάσθηκε με ξένους καθηγητές και ερευνητικά κέντρα,  εργάσθηκε ακούραστα στον τομέα της επιδημιολογίας, για την εντόπιση των μεγάλων επιδημιών που μάστιζαν τότε τη Μακεδονία, όπως την ελονοσία και την καταπολέμησή της.
Από το 1917, με πρωτοβουλία του, οργανώνει τους Δωδεκανήσιους που βρίσκονταν στη Μακεδονική πρωτεύουσα και ιδρύει την «Ένωση Δωδεκανησίων Βορείου Ελλάδος» που γίνεται το επίκεντρο των κινητοποιήσεων, συλλαλητηρίων και διαμαρτυριών στη Βόρειο Ελλάδα για τα δίκαια της σκλαβωμένης Δωδεκανήσου. Η απελευθέρωση της Δωδεκανήσου ήταν ο μύχιος και ασίγαστος πόθος του. Ο Γεώργιος Πολυχρονιάδης πρωτοστατεί σε κάθε ενέργεια για το Δωδεκανησιακό Αγώνα στη Θεσσαλονίκη και μέχρι το θάνατο του ήταν ελπίδα και στήριγμα κάθε Καρπάθιου και Δωδεκανήσιου που βρισκόταν στη Μακεδονική πρωτεύουσα.
Αλλά παράλληλα, νοιαζόταν και φρόντιζε και για την ανάπτυξη της Καρπάθου,ακόμη και απο μακριά,  αποστέλλοντας συστηματικά χρήματα ώστε να καλλιεργείται και να αξιοποιείται  η μεγάλη κτηματική του περιουσία.
Προσωπικότητα αυστηρή, γοητευτική, έντιμος, πράος, συνεπής, ακέραιος, ευθύς, με επιστημονικό κύρος, προκαλούσε με την παρουσία του και την επιστημονική του κατάρτιση τον σεβασμό των γύρω του,ακόμη και των Γερμανών τότε κατακτητών. Αλλά και των φτωχών και ανήμπορων ασθενών του,  που τους υπηρετούσε με σεβασμό και στοργή, σύμφωνα με τις αρχές του Ιπποκράτη.
Υπήρχε έντονη η φήμη ότι  όχι μόνο δεν εδέχετο σε καμία περίπτωση τα δώρα που απο αγάπη του έφερναν ευγνωμονούντες ασθενείς του  και τους τα επέστρεφε, αλλα κατα τις κατ’οίκον επισκέψεις του σε άπορους ασθενείς του άφηνε κρυφά ,για να μην τους προσβάλει, χρήματα κάτω απο το μαξιλάρι τους.

   Για τον Γεώργιο Πολυχρονιάδη έγραψε η εφημερίδα της Θεσσαλονίκης: «ΤΟ ΦΩΣ» (9.5 -1948) τα εξής: «Εις το πρώην Ιταλικό Νοσοκομείο στεγάζεται σήμερον το Δημόσιον Νοσοκομείο της πόλεώς μας διευθυνόμενο επί μια εικοσιπενταετίαν και μέχρι το 1941 από τον αείμνηστον διακεκριμένον και γνωστόν ανά το Πανελλήνιον δια την πρωτοτυπία και βαρύτητα των επιστημονικών του εργασιών Γεωργίου Λ. Πολυχρονιάδη». Απεβίωσε νεότατος, το1941, απο οξύτατο έμφραγμα, σε ηλικία μόλις 59 ετών, την εποχή που του είχε επιμόνως προταθεί να αναλάβει την έδρα της Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Η προσφορά του, ήδη μεγάλη, ήταν ανοικτή σε πολλές προοπτικές και αν η καρδιά του δεν τον είχε προδώσει τόσο νωρίς ,τόσο η επιστήμη, όσο και η κοινωνία, και η ιδιαίτερη πατρίδα του η Κάρπαθος, θα είχαν πολλά να κερδίσουν απο αυτό τον εκλεκτό άνθρωπο. Το Διοικητικό Συμβούλιο του Νοσοκομείου Λοιμωδών τον τίμησε δίνοντας την ονομασία του σε θάλαμο του νοσοκομείου.

Βασίλειος Πολυχρονιάδης του Γεωργίου 

Γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1913 και από πολύ μικρή ηλικία εγκαταστάθηκε με την οικογένεια του στη Θεσσαλονίκη όπου επεράτωσε τις μαθητικές του σπουδές. 
Με πρότυπο τον εξαίρετο πατέρα του Γεώργιο Πολυχρονιάδη, ανέπτυξε πλήθος ενδιαφερόντων και ακολούθησε επίσης την ιατρική επιστήμη όπου διέπρεψε.
Προσωπικότητα πληθωρική, πολυδιάστατη και δραστήρια, κληρονόμησε το επιστημονικό πνεύμα απο τον πατέρα του, το πάθος της έρευνας, τη συνθετική ικανότητα, την ευστροφία και την οργανωτικότητα. Αλλά και απο την μητέρα του κληρονόμησε την καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία και την υπέροχη φωνή τενόρου.  Το αηδόνι του σχολείου,όπως τον αποκαλούσαν, όταν το  1930, τελειώνοντας το σχολείο, γράφηκε στην φημισμένη Σχολή Ιατρικής του Πανεπιστημίου της Λυών (στη Γαλλία), εισήχθη  παράλληλα, κατόπιν εξετάσεων πρώτος στο επίσης φημισμένο Ωδείο της Λυών.  
Μετά το πέρας των ιατρικών του σπουδών στη Γαλλία και στην Αθήνα, ξεκίνησε την καριέρα του ως βοηθός στο μικροβιολογικό εργαστήριο του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Αθηνών. Με την έναρξη του πολέμου υπηρέτησε στο Αλβανικό μέτωπο, εν συνεχεία τοποθετήθηκε με βαθμό λοχία ιατρού, αρχικά στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, και αργότερα στο Λουτράκι όπου όλα τα ξενοδοχεία είχαν μετατραπεί σε νοσοκομεία. Με το πέρας του πολέμου θα εγκατασταθεί οριστικά στη Θεσσαλονίκη όπου θα εργασθεί ,για μεγάλο διάστημα αμισθεί λόγω της ιδιότητας του πατρός του «Πολυχρονιάδου πατρός διευθύνοντος , υιος δεν αμοίβεται» ήταν η πάγια θέση του πατρός του.
Το 1943 εκλήθη από τον καθηγητή κ. Κάρολο Αλεξανδρίδη να οργανώσει και να διευθύνει το μικροβιολογικό εργαστήριο της Α’ Πανεπιστημιακής Παθολογικής Κλινικής του Δημοτικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης. Όταν το 1945, μετά την αποχώρηση των Ιταλών, το Υπουργείο μετέφερε το νοσοκομείο των Λοιμωδών νόσων και το εγκατέστησε στο Ιταλικό νοσοκομείο, ανέθεσε στον Βασίλειο Πολυχρονιάδη να οργανώσει και να διευθύνει το μικροβιολογικό εργαστήριο του Νοσοκομείου Λοιμωδών Νόσων. Μπορεί τα μέσα έρευνας να ήταν ακόμη πρωτόγονα, όμως, χάρη στο ζήλο της έρευνας, την καλή οργάνωση, το διεισδυτικό πνεύμα,   γνώρισε μεγάλη επιτυχία στη διάγνωση, κέρδισε την εμπιστοσύνη των ασθενών αλλά και ευρύτερα του ιατρικού κόσμου και ξένων ερευνητών που έρχονταν να τον επισκεφθούν και δημιούργησε σχολή. Ως ευρέως αναγνωρισμένος πλέον επιστήμων, ο κ. Πολυχρονιάδης κέρδισε κατά διαστήματα σειρά υποτροφιών, το 1957 με υποτροφία που του χορηγήθηκε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, στο Tubigen της Γερμανίας, το 1961 στο Ινστιτούτο Pasteur των Παρισίων στο Τμήμα Ιολογίας, ενώ παράλληλα ανταποκρινόμενος στην ανάγκη ενημέρωσης για την αντιλυσσική θεραπεία, μελέτησε εκεί τον τρόπο παρασκευής του αντιλυσσικού εμβολίου.
Μετά την επιστροφή του αναλαμβάνει παράλληλα και την διεύθυνση του Λυσιατρείου Βορείου Ελλάδος.
Από το 1980, με τη συνταξιοδότησή του, περνά μεγάλα διαστήματα στην γενέτειρα την Κάρπαθο, προσφέροντας τις ιατρικές του υπηρεσίες  ενώ παράλληλα προσπάθησε να βοηθήσει ώστε το Κέντρο Υγείας Καρπάθου να μετατραπεί σε μια μικρή νοσοκομειακή μονάδα όπου και προσέφερε το μικροβιολογικό του εργαστήριο.
Η γεωπονία υπήρξε  το τρίτο του μεγάλο πάθος. Καθ’ολη τη διάρκεια της ζωής του ασχολήθηκε με επιστημονικό ζήλο, με πρότυπες καλλιέργιες στη Βόρειο Ελλάδα, με διασταυρώσεις νέων ποικιλιών, με βιολογικές παραγωγές, ενω επιθυμεί πάντα να μεταφέρει τη γνώση του στην Κάρπαθο,  και  να αναπτύξει πρότυπες καλλιέργιες στα κτήματά του ώστε να συμβάλλει στην  οικολογικη ανάπτυξη του νησιού. Εκλεκτή σύντροφος της ζωής του είναι η γλυκειά Λουκία Χατζηδημούλα, αφοσιωμένη σύζυγος και υπέροχη μητέρα, γυναίκα χαρισματική.   Μαζί έχουν τέσσερα παιδιά, την Λιάννα, ψυχολόγο, την Εύη, αρχιτέκτονα, τον Γιώργο, μηχανικό-επιχειρηματία και τον Λυσίμαχο, μηχανολόγο-επιχειρηματία και έξι εγγόνια όλων των ηλικιών, απο τον νεαρό επιστήμονα, οικονομολόγο Άρη Πρίνο, μέχρι τη μικρή Μαρια Πολυχρονιάδου της πρώτης δημοτικού. Ενδιαμέσως τη Μαριλού Αναστασιάδου, τον Βασίλη, τη Λουκία και τον Θανάση Πολυχρονιάδη, μαθητές όλων των βαθμίδων.

Ευδοκία Πολυχρονιάδου Κουτσοχέρα

    Η αγαπημένη μονοχοκόρη του Γεωργίου Πολυχρονιάδη. Ο πατέρας της, παρά την αυστηρή του ιδιοσυγκρασία, τη λάτρευε και ήταν πολύ περήφανος για τις ικανότητές της στο πιάνο.
Αντάξια κόρη του, η Ευδοκία αφοσιώθηκε με πάθος και αυστηρότητα στην μουσική τέχνη και είχε τις καλύτερες προοπτικές για την εξέλιξή σας σ’ αυτόν τον τομέα.
Όμως, μετά τον γάμο της με τον εξαίρετο επιστήμονα και άνθρωπο Ευστάθιο Κουτσοχέρα αποφάσισε να αφοσιωθεί στον οικογενειακό βίο και τις πολλές κοινωνικές υποχρεώσεις που επέβαλε η θέση του συζύγου της (προέδρου του συλλόγου συμβολαιογράφων και πολλές άλλες).
Ανέπτυξε έντονη κοινωνική και φιλανθρωπική δράση και διετέλεσε επί σειρά ετών γενική έφορος του μουσικού τμήματος του Λυκείου Ελληνίδων.  Χαίρει μεγάλης εκτίμησης για την προσφορά και το έργο της. Η μουσική ήταν και είναι η κρυφή της αγάπη και όσοι είχαν την τύχη να την ακούσουν, γνωρίζουν με πόση ευαισθησία ερμηνεύει αριστοτεχνικά τους μεγάλους συνθέτες. Έχει ασχοληθεί και με τη σύνθεση, με έμπνευση, μέτρο και λυρισμό που συγκινούν ιδιαίτερα.

Φοίβος Πολυχρονιάδης 

Ο Φοίβος Πολυχρονιάδης, ο Βενιαμίν της οικογένειας, υπήρξε ένα πολύ τρυφερό παιδί που είχε την ατυχία μέσα στη φρίκη του πολέμου, να μείνει ορφανός πολύ μικρός όταν πέθανε ο πατέρας του.
Άνθρωπος ήπιων τόνων, καλός φίλος, ο Φοίβος,μεγάλος φυσιολάτρης, λάτρευε την θάλασσα. Υπήρξε εξαιρετικός ιστιοπλόος. Μέλος του ιστιοπλοϊκού ομίλου Βορείου Ελλάδος, ανέπτυξε μεγάλη δραστηριότητα σ’ αυτόν τον τομέα, συμμετείχε σε πολλούς αγώνες και απέσπασε πολλά βραβεία.
Δυστυχώς, δεινός καπνιστής, απεβίωσε πολύ νέος. 
Στην μνήμη του Γεώργιου Πολυχρονιάδη και στην μνήμη του υιού του Φοίβου, ανεγέρθη από δωρεά του Βασίλη Πολυχρονιάδη και της Ευδοκίας Πολυχρονιάδη Κουτσοχέρα το Πολυχρονιάδειο Μέγαρο στην Αρκάσα, το οποίο στεγάζει το ιατρείο, το κοινοτικό κατάστημα, βιβλιοθήκη, γυμναστήριο και μεγάλη αίθουσα πολιτιστικών εκδηλώσεων. 
 Στο κτήριο βρίσκεται μαρμάρινη προτομή του Γεώργιου Πολυχρονιάδη.
Στην ετήσια δεξίωση-κοπή της Βασιλόπιτας που έγινε στις 30/01/2011 στο Αθηναϊκό ξενοδοχείο Ledra Marriott, ο Σύλλογος Αρκασιωτών Καρπάθου τίμησε τον Γεώργιο Πολυχρονιάδη, και τα τέκνα του Βασίλειο Πολυχρονιάδη, Ευδοκία Πολυχρονιάδου Κουτσοχέρα και Φοίβο Πολυχρονιάδη για την μεγάλη τους προσφορά στην Αρκάσα και στον τόπο μας.  Από την τιμώμενη οικογένεια , στην δεξίωση παραβρέθηκαν η Λιάνα Πρίνου Πολυχρονιάδη με τον σύζυγο της, ο Γεώργιος Β. Πολυχρονιάδης, και ο Λυσίμαχος Πολυχρονιάδης, τρία από τα τέκνα του Βασίλειου Γ. Πολυχρονιάδη. 

 Υ.Γ.  Η παρουσίαση των βιογραφικών έγινε σέ εκδήλωση Υπαπαντής τού "ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΑΡΚΑΣΙΩΤΩΝ ΚΑΡΠΑΘΟΥ", στή Αθήνα, στίς 30-1-2011. Τιμώμενα πρόσωπα ήταν ο μεγάλος Ευεργέτης του χωριού και γενικά της Καρπάθου + Γεώργιος ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΑΔΗΣ  και τα τρία του τέκνα:  Βασίλειος, Ευδοκία και Φοίβος.  Στη εκδήλωση  παραβρέθηκαν τρία από τα παιδιά του Βασίλειου Πολυχρονιάδη:  η Λιάννα Πρίνου Πολυχρονιάδη με τον σύζυγο της, και οι γιοι του Γεώργιος και  Λυσίμαχος  που ήρθαν από την Θεσσαλονίκη για την εκδήλωση.  Ο Γιάννης Ντ. ΠΑΖΑΡΤΖΗΣ, επιμελήθηκε &  παρουσίασε τα βιογραφικά των τιμωμένων προσώπων, στη συνέχεια ο πρόεδρος Νίκος ΠΡΟΙΚΗΣ με το Δ.Σ. τούς απένειμαν τιμητική πλακέτα και η Λιάννα ΠΡΙΝΟΥ-ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΑΔΗ απηύθυνε σύντομο χαιρετισμό εκ μέρους της οικογένειας Πολυχρονιάδη.

 Ο Άνθρωπος που Άλλαξε το Πρόσωπο της Καρπάθου:      
Δήμαρχος ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ  ΜΙΧ.  ΦΕΛΛΟΥΖΗΣ.
Είναι  πραγματικά πολύ δύσκολο, να πιάσεις μολύβι και χαρτί, για να περιγράψεις ένα γεγονός, μια ιστορία, έναν άνθρωπο, ένα φαινόμενο, όταν η χρονική στιγμή που γίνεται, βρίσκεται κοντά στο γεγονός, στον άνθρωπο, ή στο φαινόμενο, που καλείσαι να περιγράψεις. Σίγουρα κάποιος μεταγενέστερος από εμένα , θα τα καταφέρει καλύτερα.
Καλούμαστε σήμερα να περιγράψουμε την ιστορία ενός συμπατριώτη μας,που πλέον δε βρίσκεται μαζί μας, ενός ανθρώπου, ο οποίος στα εβδομήντα πέντε χρόνια της ζωής του, χάραξε με τη συνολική του παρουσία, το νησί μας.
Θα σας διηγηθούμε την ιστορία, του Κων/νου Μιχ. Φελλουζή, του Δημάρχου Φελλουζή, του καπετάν  Ντίνου, ή του ψαρά, όπως του άρεσε να αυτοαποκαλείται ενίοτε.
ENA XAΡΙΣΜΑΤΙΚΟ ΠΑΙΔΙ !
Στις 21 Νοεμβρίου του 1931, γεννήθηκε στο Φοινίκι της Αρκάσας, το δεύτερο αρσενικό παιδί του Μιχάλη Εμμ. Φελλουζή και της Μαριγώς Φελλουζή, το γένος Πιττά, ο Κων/νος. Είχε προηγηθεί ο Μανώλης και ακολούθησαν, η Ελένη, ο Κανάκης, και ο Γιάννης. Μια επταμελής οικογένεια, στα χρόνια της κατοχής, σε εποχές πολύ δύσκολες, δεν ήταν και το ευκολότερο πράγμα. Ο πατέρας Φελλουζής Μιχάλης, προσπαθεί μ’ ένα μικρό ψαροκάικο, την τρεχαντήλα, όπως την έλεγαν τότε, να τα φέρει βόλτα και να συντηρήσει την οικογένεια.
Σε αυτά τα δύσκολα χρόνια, ο μικρός Κων/νος πηγαίνει στο Δημοτικό σχολείο Αρκάσας, όπου μέχρι την Ε’ τάξη, τα μαθήματα ήταν μόνο στα ιταλικά, αλλά με τον ερχομό των Γερμανών στο νησί, τους επετράπη να κάνουν μαθήματα και στα ελληνικά, δυό φορές την εβδομάδα. Σε αυτή την ηλικία, φαίνονται τα πρώτα σημάδια, ότι το παιδί αυτό θα ξεχώριζε. Καλύτερος μαθητής, επιμελητής και ως τέτοιος είχε το δικαίωμα να λαμβάνει διπλό συσσίτιο.
ΝΩΡΙΣ ΧΩΡΙΣ ΠΑΤΕΡΑ !
Στη ζωή όμως, όπως είναι γνωστό, τίποτα δεν είναι προκαθορισμένο. Τα πάντα ρει. Ο Κων/νος Φελλουζής, σε ηλικία 15 ετών, έχοντας βγάλει και τη Γ’ γυμνασίου, βρίσκεται αντιμέτωπος με το πρώτο μεγάλο πρόβλημα στη ζωή του. Είναι το 1946 και ο πατέρας του, μετά από μιά εγχείρηση ρουτίνας στα νεφρά, πεθαίνει στην Αθήνα. Πέντε παιδιά, το μεγαλύτερο 16 ετών και μια μάνα, 30 χρονών, νέα γυναίκα, θα πρέπει να συνεχίσουν τη ζωή τους μόνοι τους.
Η κυρά – Μαριγώ ανασκουμπώνεται, τα δυό μεγάλα παιδιά αναλαμβάνουν τη δουλειά του πατέρα τους. Κάθε βράδυ φεύγανε για το νυχτοκάματο και επέστρεφαν πρίν ξημερώσει. Η ψαριά μικρή – μεγάλη, πήγαινε στην κυρά – Μαριγώ, η οποία με τα πόδια, πήγαινε στα χωριά και ιδίως στο Απέρι, για να πουλήσει την πραμάτεια, έχοντας για συντροφιά μαζί της το μικρό Γιάννη.   Οι δυό «μικροί» καραβοκύρηδες, Μανώλης και Ντίνος, είχανε στη διάθεσή τους, καμιά ώρα για ξεκούραση, μέχρι να ξαναφύγουν στο ψάρεμα, να επιστρέψουν το απόγευμα και πάλι στο Φοινίκι, για να πουλήσουν την ψαριά τους στην Αρκάσα. Επέστρεφαν στο Φοινίκι σχεδόν την ίδια ώρα που η μάνα τους γύριζε από τη δικιά της γύρα.
Τα λιγοστά έσοδα γίνονται ακόμα λιγότερα, αφού τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια καλούνται σχεδόν ταυτόχρονα να υπηρετήσουν τη θητεία τους στη μητέρα πατρίδα. Ο Μανώλης στο πεζικό και ο Κων/νος Φελλουζής στο ναυτικό. Υπηρέτησε στο « Έλλη », ταξίδεψε στη Γιουγκοσλαβία και στη Γαλλία, τα δε χρήματα που κέρδιζε απο τη θητεία του, τα έστελνε στη μητέρα του. Με χρήματα από τη θητεία του, έβγαλε και το πρώτο εισιτήριο Αμερικής, στον αδελφό Γιάννη.
ΜΕ ΤΟΝ "ΤΑΞΙΑΡΧΗ" !
Τα δύο αδέλφια επιστρέφουν στην Κάρπαθο και ενσωματώνονται ως πλήρωμα σε μεγαλύτερο καϊκι, τον «ΤΑΞΙΑΡΧΗ», με καπετάνιο τον Κώστα Λαμπρίδη και μηχανικό το Μιχάλη Πιττά. Περί το 1957 οι Μανώλης και Κων/νος Φελλουζής αντικαθιστούν τους προηγούμενους στην ιεραρχία του « ΤΑΞΙΑΡΧΗ » και αναλαμβάνουν εκείνοι την διακυβέρνηση του σκάφους, με το Μανώλη καπετάνιο και τον Κων/νο μηχανικό. Σύμφωνα με μαρτυρίες της οικογένειας, με τη σκληρή δουλειά των παιδιών, τα πράγματα στο σπίτι τους αρχίζουν και πηγαίνουν προς το καλύτερο. Τα αγαθά είναι περισσότερα και καλύτερα. Αργότερα ο Κων/νος Φελλουζής αναλαμβάνει μόνος του τον « ΤΑΞΙΑΡΧΗ ». Γίνεται και καπετάνιος και μηχανικός. Τα ταξίδια του στον Πειραία, μεταφορά εμπορευμάτων στη Κάρπαθο, στη Ρόδο, πάντα συνεπής στα κοντράτα του με τους πελάτες του, άρχισαν να βελτιώνουν τα οικονομικά του. Όλες αυτές οι δυσκολίες που βρέθηκαν στο δρόμο της οικογένειας Φελλουζή, τη δυνάμωσαν και την έκαναν να μένει μέχρι και σήμερα  μιά πολύ δεμένη οικογένεια.
Δε γνωρίζω κατά πόσον οι άνθρωποι του σήμερα, θα μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στις κακουχίες του τότε. Πόσοι από εμάς άραγε μπορούμε να περπατήσουμε ξυπόλητοι στο δρόμο Φοινίκι – Αρκάσα, ακόμα και σήμερα που ο δρόμος είναι στρωμένος με άσφαλτο; Πόσοι από εμάς μπορούμε; Να επιστρέψουμε όμως στην ιστορία του ΑΝΘΡΩΠΟΥ, στην πορεία ζωής του Κων/νου Φελλουζή. 
ΡΙΧΝΕΙ ΑΓΚΥΡΑ ΣΤΟ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΟ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ !
Ενώ λοιπόν ο « ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ » αρμένιζει τα πέλαγα, με τον καπετάν Ντίνο πατέρα και μάνα για το πλήρωμά του, ένα λιμάνι έμελλε νάναι το καθοριστικό για τον Οδυσσέα από το Φοινίκι. Το λιμάνι που γίνεται σταθμός στη ζωή του είναι το λιμάνι των Πηγαδίων , μιας και εκεί γνωρίζει τη μέλλουσα γυναίκα του , τη Γαρυφαλλιά Δημ. Ορφανού. Όπως ήταν άνθρωπος αποφασιστικός κινήθηκε γρήγορα , κατέκτησε τον έρωτα του, και έβαλε το θεμέλιο λίθο , για μιά ακόμη μεγάλη απόφαση στη ζωή του. Αφήνει την αγαπημένη του θάλασσα , για την πολυαγαπημένη του οικογένεια που έχει αρχίσει να δημιουργείται. Ανθρωπος δραστήριος και δημιουργικός , αλλά πάνω απ’ όλα διορατικός, όπως απέδειξε και η μετέπειτα πορεία του, στρέφεται στο επάγγελμα του αυτοκινητιστή και του εργολάβου.Η οικοδομή είναι ο τομέας που διαμορφώνει το χώρο στον οποίο κινείται επαγγελματικά. Οικοδομικά υλικά , κατασκευή τσιμεντολίθων , λατομείο , έτοιμο σκυρόδεμα . Ο επαγγελματικός αυτός οργασμός , καθώς και το γεγονός ότι πάντα υπήρξε έντονα πολιτικοποιημένο άτομο, τον φέρνουν να ασχολείται με τα κοινά θέματα της μικρής πόλης – χωριό των Πηγαδίων. 
ΑΝΑΜΕΙΞΗ ΣΤΗ ΠΟΛΙΤΗΚΗ - ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΑΠΟ ΤΟ 1996 !
Είναι η εποχή που ο γιός του Μιχάλης αρχίζει να κάνει τα πρώτα του βήματα στις επιχειρήσεις του πατέρα του, και εκείνος απορροφάται από την πολιτική, πάντα σε τοπικό επίπεδο. Η ανάμειξη του με την πολιτική γίνεται πρώτα με την εκλογή του στο αξίωμα του δημοτικού συμβούλου και κατόπιν σε εκείνο του προέδρου του δημοτικού συμβουλίου. Είπαμε και παραπάνω ότι ο αείμνηστος Δήμαρχος , ήταν πάνω από όλα άνθρωπος διορατικός.Αντιλαμβάνεται τις ανάγκες του νησιού , να περπατήσει σε νέα αναπτυξιακά μονοπάτια , μέσα από τις δυνατότητες που προσφέρονται με την τουριστική ανάπτυξη της Καρπάθου. Οι δημοτ. εκλογές του 1986 , τον βρίσκουν επικεφαλής του συνδυασμού ΠΡΟΟΔΟΣ , και νικητή.
ΤΟ ΝΕΡΑΚΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ !
Δήμαρχος πλέον των Πηγαδίων , ο Κων/νος Φελλουζής, πέφτει με τα μούτρα στη δουλειά , εν πρώτοις να εξασφαλίσει ικανή ποσότητα πόσιμου νερού για τους δημότες των Πηγαδίων,πρώτα από την γεώτρηση της Νομαρχίας στην περιοχή Έλωθα Όθους και κατόπιν από τη γεώτρηση του Μερτώνα Βωλάδας.
Οι παροχές πόσιμου νερού στην πόλη των Πηγαδίων αυξάνονται, με αποτέλεσμα την μείωση του προβλήματος υδροδότησης.Χαρακτηριστικά η ιστορία κατέγραψε τη δυναμικότητα με την οποία ο τότε Δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο, αντέδρασαν στην άρνηση των κατοίκων της τότε κοινότητας Όθους, να επιτρέψουν την υδροδότηση του Δήμου Καρπάθου, από την εν λόγω γεώτρηση.Έκλεισαν και τις δύο εισόδους της πόληςγια τους κατοίκους των χωριών.Μπορεί να συμφωνούμε ή να διαφωνούμε για τη μέθοδο, εκείνο όμως που καταγράφηκε και χρεώθηκε σαν νίκη του Δήμου και του Δημάρχου, ήταν το γεγονός ότι το νερό κατέβηκε στα Πηγάδια.
ΔΡΟΜΟΙ ΠΑΝΤΟΥ - ΑΝΑΣΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ !
Ο άλλος τομέας που απορρόφησε το νέο Δήμαρχο, κατά τη διάρκεια της πρώτης τετραετίας, ήταν το οδικό δίκτυο της πόλης.Δρόμοι στενοί , δρόμοι επικίνδυνοι, για πεζούς και τροχοφόρα.Ο γνωστός σε όλους ως « παραλιακός » είναι δική του έμπνευση , σχεδίαση και εκτέλεση.Νομίζουμε όλοι μας αντιλαμβανόμεθα την σημασία αυτής της οδού , για την ανάπτυξη της πόλης των Πηγαδίων.Μετρήστε τις επιχειρήσεις που έχουν εδραιωθεί επί της παραλιακής, τους ανθρώπους όλους εκείνους που κερδίζουν το μεροκάματο τους, απασχολούμενοι στα καταστήματα της παραλιακής και θα καταλάβετε, γιατί αυτό το έργο ήταν έργο πνοής, όχι μόνο για την πόλη , αλλά και για το σύνολο του νησιού. Αυτός οραματίσθηκε το καταφύγιο σκαφών αναψυχής ή αλλιώς μαρίνα, όταν ξεκίνησε να μπαζώνει τη θάλασσα και να ενώσει το νησάκι. Στο έργο λοιπόν του τότε «τρελού» Δημάρχου , ήρθε η Ελληνική Πολιτεία και θεμελίωσε τη μαρίνα. Διάνοιξη δρόμου από Δασονομείο μέχρι και Δημαρχείο.Διάνοιξη δρόμου και πλατείας από «Μάρθας» μέχρι «Αρχαία» και από εκεί μέχρι το σημερινό γήπεδο των Πηγαδίων.Διάνοιξη από «Χατζημανώλη» έως Σίσσαμο, διάνοιξη δρόμου από Κονάκι μέχρι παλιά μάντρα Βασιλάκη [ σημερινή Τροφοδοτική ], διάνοιξη δρόμου από Δαματρία έως Σίσσαμο , διάνοιξη δρόμου από ταβέρνα Κούτουλου μέχρι κυρά-Παναγιά και βέβαια Βρουτσάς – Πλατύολο. Είναι μερικά από τα έργα οδοποιϊας που χαρακτήρισαν τα έντεκα χρόνια που υπηρέτησε το αξίωμα του Δημάρχου Πηγαδίων.Ήταν όλα έργα στοχευμένα και μεθοδικά, που υπηρετούσαν τους κατοίκους και την πόλη τους, αλλά και τους επισκέπτες της. Είπαμε και παραπάνω, ότι για την υδροδότηση της πόλης , ήρθε σε αντιπαράθεση με πολλούς και για πολλά. Δέν έμεινε όμως μόνο εκεί. Προχώρησε και σε γεωτρήσεις, στην περιοχή Σάνταλο, οι οποίες αύξησαν την αυτόνομη επάρκεια της πόλης σε νερό, από 20% σε 70%. Κατασκευάσθηκαν υδατοδεξαμενές, στις θέσεις Σάνταλο και Αράντι , 700 και 600 κ.μ. αντίστοιχα. Αντικατάσταση και επέκταση του δημοτικού δικτύου ύδρευσης, αλλαγή αμιαντοσωλήνων με πλαστικούς , σε διάφορα σημεία της πόλης. Έγινε επίσης αντικατάσταση των ρολογιών ύδρευσης, με σύγχρονους μετρητές , σε όλη την πόλη των Πηγαδίων.
ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ .... ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΑΛΛΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ !
Ο κατάλογος των έργων και παρεμβάσεών του , κατά τη διάρκεια της θητείας του , γίνεται μακρύς , μακρύτερος  όσο τα χρόνια περνάνε. Αποφασιστικά και δυναμικά, παρεμβαίνει και δίνει λύση στο χρόνιο πρόβλημα της έλλειψης χώρου άθλησης. Κατασκευάζει με ιδίους πόρους του Δήμου, το νέο γήπεδο ποδοσφαίρου των Πηγαδίων, με εξέδρες και αποδυτήρια. Σαν Δήμος αλλά και Δήμαρχος βρίσκεται κοντά στην ποδοσφαιρική ομάδα του νησιού, και την υποστηρίζει σε κάθε της πρόβλημα. Επί εποχής του , ξεκίνησαν δειλά – δειλά , οι πρώτες επισκέψεις του κλιμακίου αιμοδοσίας στο νησί, για να φθάσουμε αργότερα στην ίδρυση και λειτουργία του συλλόγου εθελοντων αιμοδοτών Καρπάθου και την « τράπεζα » αίματός του , στο Γενικό Νοσοκομείο Ρόδου. Ο πρώτος και μέχρι σήμερα μοναδικός Δημοτικός Παιδικός Σταθμός , ιδρύεται και λειτουργεί επί των ημερών Δημαρχίας του Φελλουζή, στη θέση Άγιοι Απόστολοι, στα Πηγάδια. Ο άγιος – Βασίλης ήταν τακτικός επισκέπτης του Δήμου Πηγαδίων, κάθε Πρωτοχρονιά, για να μοιράσει σε όλα τα παιδιά του νηπιαγωγείου και δημοτικού, τα παιχνίδια τους. Οφείλουμε ομολογουμένως σήμερα να καταθέσουμε δημόσια, ότι o Λεντάρης Μανόλης , ήταν ένας πολύ καλός Αϊ – Βασίλης. Αναπλάσεις , ηλεκτροφωτισμός στις εισόδους της πόλης , επεκτάσεις δημοτικού φωτισμού, και άλλα πολλά, που θα έπρεπε να καταχωρηθούν σε αυτόν τον πράγματι μεγάλο κατάλογο παρεμβάσεων του αείμνηστου Δημάρχου, έργων που χάραξαν μιά νέα αναπτυξιακή ρότα , για το νησί της Καρπάθου. Σημαντικές ήταν ακόμη και οι προσωπικότητες που επισκέφθηκαν τον τότε μικρό μας Δήμο Πηγαδίων Καρπάθου , με εξέχουσες , εκείνες των κ.κ. Βαρθολομαίου , Οικουμενικού Πατριάρχη , και του τότε Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας , κ. Κωστή Στεφανόπουλου, αλλά και του πρωθυπουργού της οικουμενικής κυβέρνησης , κ. Τζανή Τζανετάκη. Πρός τιμήν εξάλλου του οικουμενικού Πατριάρχη, η αίθουσα στο ισόγειο του Δημαρχιακού Καταστήματος, ονομάσθηκε « Αίθουσα Βαρθολομαίου ».
ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΗΣ !
Θα μπορούσε κανείς να συνεχίσει να αναφέρεται σε ακόμη περισσότερες παρεμβάσεις του αείμνηστου Δημάρχου, σε καθαρά ανθρωπιστικές παρεμβάσεις, που ακόμα και οι πιο στενοί του συνεργάτες ή η οικογένειά του αγνοούσαν.Παρεμβάσεις που αφορούν πάσης φύσεως βοήθεια, στους έχοντας ανάγκη.Κάποιες από αυτές ήρθαν στην επιφάνεια μετά το θάνατό του , από τους ίδιους τους ευεργετηθέντες, και κάποιες αποτελούν μαρτυρίες – περιγραφές του ιδίου , προς το γράφοντα. Όπως κάθε άνθρωπος, έτσι και ο Κων/νος Φελλουζής , δεν είχε μόνο φίλους.Είχε και εχθρούς,αντιπάλους.Εξάλλου όπως λέει και η λαϊκή σοφία , ουδείς βεβαιότερος εχθρός , από ευεργετηθέντα αχάριστο.Ο αείμνηστος Δήμαρχος Πηγαδίων Καρπάθου,ευρισκόμενος στον ενδέκατο χρόνο της Δημαρχιακής του θητείας,κατηγορήθηκε από πρώην συνεργάτες και κομματικούς συντρόφους, για παράβαση καθήκοντος.Θεωρήθηκε έκπτωτος από την τότε ηγεσία του Υπουργείου Εσωτερικών. Ακολούθησε προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας, και παρόλο που μπορούσε να παραμείνει στην θέση του, έως την εκδίκαση της προσφυγής, εκείνος προτίμησε να αποχωρήσει και να περιμένει την εκδίκαση,ιδιωτεύοντας. 
ΟΙ ΤΕΛΕΤΑΙΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ !
Κατά μία παράξενη σύμπτωση, η σύνθεση του Σ. της Ε. , άλλαζε και ξανά άλλαζε, έως ότου ο θεωρηθείς το 1997 έκπτωτος Δήμαρχος , δικαιωθεί οριστικά και αμετάκλητα το 2003. Στο μεσοδιάστημα όμως μεσολάβησαν οι εκλογές του 1998, σε ένα ενιαίο πλέον Δήμο Καρπάθου, όπου και πάλι ήταν υποψήφιος Δήμαρχος, γνωρίζοντας την ήττα από τον αντίπαλο υποψήφιο, κατακτώντας όμως το 40% των ψήφων και έχοντας απέναντί του τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα της χώρας μας.Για το γεγονός εκείνο , ο αείμνηστος αισθανόταν υπερήφανος, έχοντας καταφέρει να μονιάσει πολύκαιρες έχθρες και αντιπάθειες, μεταξύ των συμπατριωτών του.Υπηρέτησε το Δήμο και από τη θέση του αργηγού της μειοψηφίας, μιας θέσης πολύ πιο υπεύθυνης από εκείνης της συμπολίτεσης, όπως συνήθιζε να λέει.
ΠΡΟΣΚΑΙΡΗ ΓΑΛΗΝΗ ΠΡΩΤΑ - ΑΙΩΝΙΑ ΜΕΤΑ !
Το έτος 2002 αποσύρεται από την πολιτική και καταφεύγει στο χωράφι του.Εκεί ασχολούμενος με τα ελαιόδενδρα και τα κηπευτικά του , βρίσκει ηρεμία , γαλήνη και ένα νέο νόημα στη ζωή του.Αρκετοί πέρασαν από την υπέροχη βεράντα του εξοχικού του,ζητώντας την συμβουλή και καθοδήγηση του αείμνηστου.Ατέλειωτες ώρες πολτικού προβληματισμού, παρέα με ένα φλιτζάνι ελληνικού καφέ ή κάποιου καλού μεζέ , [ θα πρέπει να καταγραφεί , μαγείρευε υπέροχα ] θα μείνουν χαραγμένες στο μυαλό του γράφοντα. Ήταν μία μοναδική εμπειρία , να προσπαθείς να παρακολουθήσεις τις ταχύτητες με τις οποίες λειτουργούσε ο εγκέφαλος εκείνου του ΑΝΘΡΩΠΟΥ, να καταλάβεις την αναλυτική σκέψη του και φανταστικά υπέροχο να νιώσεις το μεγαλείο της καρδιάς του.Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, γι’ αυτή τη συνάντηση. Έφυγε στις 17 του Σεπτέμβρη , το 2006 , έχοντας παλέψει υπέροχα και υπερήφανα την επάρατη νόσο. Φεύγοντας ζήτησε να τον συγχωρέσουν όλοι εκείνοι τους οποίους άθελά του είχε πικράνει, και συγχώρεσε ολόψυχα όλους εκείνους που τον πλήγωσαν ή τον πίκραναν. Ο Δήμος Καρπάθου , τιμώντας τον αείμνηστο Δήμαρχο , αποφάσισε ομόφωνα να αργήσουν οι υπηρεσίες του Δήμου την ημέρα της κηδείας, η Ελληνική σημαία κυμάτιζε μεσίστια - ως ένδειξη πένθους - επί τρείς ημέρες, και να δοθεί σε οδό της πόλης , το όνομα του αείμνηστου. Ο καπετάν  Ντίνος , δεν υπάρχει πλέον ανάμεσα μας.
Θα υπάρχει όμως βαθιά χαραγμένο , μέσα στις μνήμες των ανθρώπων, το μέγεθος εκείνου του ΑΝΘΡΩΠΟΥ.
Μέτρο σύγκρισης για όλους τους ανθρώπους. Και έτσι θα είναι αιώνια η μνήμη του !  
Γιώργος Χατζηκουτσός (αναδημοσίευση από την "Καρπαθιακή Ηχώ". Τεύχος 434, Φθινόπωρο 2007)

Aπο την εφημεριδα/περιοδικό: "ΚΑΡΠΑΘΙΑΚΗ ΗΧΩ" Ανοιξης 2008

 











Aπο την εφημεριδα "ΚΑΡΠΑΘΙΑΚΗ" Ανοιξης 2007

ΦΩΤΕΙΝΗ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗ κορη Μηνα και Μαιρης NIΚΟΛΑΙΔΗ - Διπλωματουχα  Πολιτικων  Επιστημων και επι σειρα ετων ενεργο μελος και τελευταια βασικο στελεχος Δ.Σ. του Συλλογου των Απανταχου Αρκασιωτων Αττικης. Επισης ενεργο μελος και πολυ φιλοτιμη και ενθπυσιωδης για καθε αλλα εκδηλωση για τα "κοινα" τοσο στο Πειραια και στην Καρπαθο που εζησε τα περισσοτερα χρονια, οσο και στην Ροδο τελευταια. Εφυγε πολυ νεα και ειχε πολλα ακομα να δωσει... Μια χρονια "Δυσκολη" για την Αρκασα. Μεσα παρα πολυ μικρο χρoνικο διαστημα εκεινη την εποχη, εκτος την Φωτεινουλα χασαμε μαζι την και την Ευδοξια Κ. ΠΕΡΟΥ και την Ειρηνη Στ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ, επισης πολυ νεες. Θα τις παντα θυμομαστε ολες ...

ΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗ (ΜΑΤΘΑΙΟΥ) , ΓΝΩΣΤΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΡΠΑΘΟΥ ΑΠΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥΣ ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΙ ΑΓΓΛΙΚΑ